Bij Enver hebben we veel verschillende hulpvormen, expertises en kennis in huis. Met elkaar werken we dagelijks aan het ondersteunen van kinderen, jongeren en gezinnen. Om een inkijkje in ons werk te geven delen we blogs geschreven door onze hulpverleners. Deze blog is geschreven door een van onze systeemtherapeuten.
Van de week liep ik over de Coolsingel toen ik op mijn schouder werd getikt. Ik draaide me om en twee paar ogen keken mij stralend aan. Een jongeman en een meisje van een jaar of twee in een buggy. ‘Herken je me niet meer?’, vroeg hij. Door de frisse blik en stralende ogen zag ik een gezicht met een geschiedenis. Een geschiedenis die ik kende. Ja natuurlijk: Gio!
Vijf jaar geleden was Gio verbonden aan een project voor jongeren van 21 jaar en ouder die dakloos dreigden te worden. Met intensieve hulpverlening begeleidden we jongeren om hun leven weer een beetje op de rails te krijgen, maar dat was voor Gio op dat moment niet weggelegd. Zijn verslaving en zijn traumatische verleden zaten hem, en ons, flink in de weg. Hij was regelmatig een paar dagen verdwenen en dook dan ineens weer op. Hij betaalde zijn rekeningen niet en deed een groot beroep op onze hulpverlening en ons gevoel van machteloosheid. Uiteindelijk stonden wij met lege handen en moesten we hem laten gaan.
Als geen methodiek meer werkt
Na weer eens drie dagen weg te zijn geweest, kwam hij onder invloed terug en rook als de straat. Ik voelde een boosheid in mij opkomen en wilde een flinke preek geven maar herpakte mijzelf. In plaats daarvan zei ik: ‘Je weet dat we je moeten laten gaan, jij gaat nu douchen en je telefoon opladen. Ik ga je kleren wassen en brood voor je smeren.’ Gedwee hoorde hij het aan en slenterde naar de douche. Twee uur later lagen zijn kleren gewassen en gevouwen in een nieuwe tas op hem te wachten, met daarbovenop twee rollen koekjes.
Dakloos maar geen zwerver
Ik pakte een tandenborstel en tandpasta, nam hem bij de schouders en zei: ‘Je bent nu weer dakloos, maar je bent geen zwerver. Je poetst iedere dag je tanden en je loopt rechtop. Ik weet dat jij meer bent dan wat je nu laat zien, en ik weiger te geloven dat jij gemaakt bent voor de straat.’ In een impuls gaf ik hem een korte omhelzing en zei: ‘Je moet gaan’. Hij keek me enigszins verbaasd aan, draaide zich om en liep weg, met zijn tas losjes over zijn schouder.
Terug op de Coolsingel
Gio lachte en zei: ‘jij zag meer in mij dan ik op dat moment zelf zag en ik heb vaak de zin herhaald: ‘je bent dakloos maar geen zwerver’.’ Hij keek naar het meisje en lachte zijn mooie tanden bloot: ‘Nee ze is niet van mij, nou ja, een beetje. Ze is de dochter van mijn zus en ik help haar af en toe door op te passen’. Hij was even stil en zei toen: ‘Ik weet nu hoe belangrijk het is dat je voelt dat er iemand in je gelooft.’
En ik dacht: geloven in iemand is de menselijke kant van de methodiek. Misschien wel de belangrijkste.
Deze blog is geïnspireerd op een verhaal van Lies die jaren bij het Centrum voor Jongvolwassenen heeft gewerkt.